Z okazji Wszystkich Świętych wybrałem się do rodzinnej Bydgoszczy. Spędziłem tam prawie trzy dni. Był czas na odwiedzenie grobów bliskich, spotkania z rodziną i znajomymi, a także trochę spacerów po mieście, w którym przecież spędziłem większość swojego życia.
Podczas pobytu spotkałem się z córką i spędziliśmy trochę czasu na rozmowach. Wtedy dowiedziałem się czegoś, czego zupełnie się nie spodziewałem. Okazało się, że ona i jej rodzina od pewnego czasu poważnie myślą o przeprowadzce nad morze. Raczej w okolice Słupska niż samej Ustki. Co więcej, poczynili już pierwsze kroki i całkiem możliwe, że za kilka tygodni albo miesięcy rzeczywiście zmienią miejsce zamieszkania. Przyznali, że moja przeprowadzka jakoś ich do tego zmobilizowała. Córka od zawsze uwielbia morze i góry, ale nigdy nie postrzegałem jej jako osoby skłonnej do tak dużych życiowych zmian. Zawsze wydawało mi się, że bardziej ceni stabilizację. A tu proszę! Córeczka szaleje.
Nie zamierzam ich namawiać ani odradzać im tego pomysłu. Pokazałem zdjęcia Ustki i Słupska, opowiedziałem o swoich pierwszych wrażeniach i zostawiłem im przestrzeń do własnych decyzji. Zapytałem też córkę, czy nie będzie jej żal opuszczać rodzinnych stron. Jej odpowiedź była dość konkretna: a co właściwie miałaby tutaj zostawić? Dom to tylko budynek, ulice to ulice. A znajomi? Kiedy potrzebowała realnej pomocy, mogła liczyć przede wszystkim na mnie i ewentualnie jedną koleżankę z dzieciństwa, która zresztą również już się wyprowadziła.
Wtedy uświadomiłem sobie, że córka od kilku lat ma pod pewnymi względami podobnie jak ja. Jest trochę samotna wśród ludzi, oczywiście jeśli chodzi o kontakty poza rodziną. Nie traktuje znajomych z pracy czy kolegów jako czegoś, czego nie da się zastąpić. Uważa, że takie relacje można nawiązać w nowym miejscu w ciągu kilku miesięcy. Nie ukrywam, że perspektywa posiadania rodziny w pobliżu byłaby dla mnie całkiem przyjemna. Ciekawi mnie jednak przede wszystkim, czy rzeczywiście zdecydują się na przeprowadzkę i jak odnajdą się w nowym otoczeniu.
Podczas pobytu znalazłem też czas na spotkanie ze znajomym z działki. Trochę porozmawialiśmy, a przy okazji odwiedziliśmy jego ogródek. Miło było zobaczyć znajome miejsce i zamienić kilka słów z kimś, kogo zna się od lat. Takie spotkania mają swój urok, nawet jeśli człowiek na co dzień mieszka już zupełnie gdzie indziej.
Były też spacery po Bydgoszczy. I tutaj czekało mnie chyba największe zaskoczenie. Spodziewałem się, że powrót do miasta, w którym spędziłem prawie całe życie, wywoła we mnie trochę nostalgii. Że zacznę chodzić dawnymi trasami, wspominać stare czasy, przypominać sobie różne wydarzenia. Może nawet zatęsknię za dawnym życiem albo przez chwilę zacznę zastanawiać się, czy przeprowadzka była dobrą decyzją. Tymczasem nic takiego się nie wydarzyło. Chodziłem po dobrze znanych ulicach, mijałem budynki i miejsca, które przez lata były częścią mojej codzienności. Wszystko przecież znałem. A jednak miałem dziwne wrażenie, jakbym znalazł się w miejscu, które niby jest mi bliskie, ale jednocześnie już do mnie nie należy. Znane ulice, znajome mury, dawne trasy. Tyle że nie czułem się już częścią tego otoczenia. Było w tym coś trudnego do opisania. Nie poczułem tęsknoty. Może to po prostu oznacza, że dobrze mi tam, gdzie jestem teraz.
Komentarze
Prześlij komentarz