Zanim się tutaj wprowadziłem, chyba trochę idealizowałem życie w takim miejscu. Nie miałem zbyt dużego pojęcia o tym, jak może wyglądać codzienność poza miastem. Moje wyobrażenia opierały się głównie na pobytach na działce ROD w Bydgoszczy. Spędzając tam czas, nieraz wyobrażałem sobie, jak mogłoby wyglądać życie w podobnych warunkach. Mały domek, ogród, własne warzywa, jakieś zbiory z okolicznych terenów. Było w tym jednak więcej wyobrażenia sielanki niż próby wyobrażenia sobie zwyczajnej codzienności.
Zbieranie drewna, rozpalanie w piecu, siedzenie przy ognisku. Wszystko to jawiło mi się trochę jak romantyczna opowieść. Dzisiaj rzeczy, które wcześniej były dla mnie elementem takiej opowieści, stały się zwyczajną prozą życia. I właśnie o tych pierwszych zderzeniach wyobrażeń z rzeczywistością chciałbym napisać.
Ogród to chyba pierwsze i najbardziej oczywiste rozczarowanie. Wyobrażałem sobie, że będę miał sporo własnych warzyw i owoców. Tymczasem na razie niewiele z tego ogrodu udało mi się uzyskać. Ale tutaj akurat trudno mówić o jakimś wielkim zaskoczeniu. W końcu ten pierwszy sezon był przede wszystkim czasem przygotowywania ogrodu na kolejne lata. Nie da się w kilka miesięcy stworzyć czegoś, co będzie przynosiło obfite plony. Mam jednak nadzieję, że kolejne sezony będą już pod tym względem znacznie lepsze.
Piec i drewno. Jakie miałem wcześniej pojęcie o codziennym paleniu w piecu? Praktycznie żadne. Moje doświadczenie ograniczało się do okazjonalnego przepalania w piecu na działce, kiedy chciałem spędzić tam trochę czasu poza sezonem. Teraz to moja codzienność. I wcale nie wygląda tak romantycznie, jak mogłoby się wydawać. To nie są wyłącznie przyjemne wieczory przy ciepłym piecu. Najpierw trzeba przygotować drewno, później rozpalić, pilnować paleniska, dokładać opał, a na koniec posprzątać. Niby nic nadzwyczajnego, ale są to czynności, które po prostu trzeba wykonywać. Niezależnie od tego, czy ma się na nie ochotę, czy nie.
Ognisko. Wyobrażałem sobie, że będę często rozpalał ognisko. Długie wieczory przy ogniu, kubek czegoś ciepłego w dłoni i takie niespieszne spędzanie czasu. Rzeczywistość trochę zweryfikowała te plany. Owszem, od czasu do czasu robię ognisko, ale dzisiaj patrzę na nie również z nieco innej perspektywy. Zwyczajnie zaczynam liczyć zużyty opał. Jedno ognisko potrafi pochłonąć całkiem sporo drewna, które przecież można byłoby wykorzystać do ogrzewania domu. A skoro zapas opału nie jest nieograniczony, to czasami zwyczajnie szkoda go spalać dla samej przyjemności siedzenia przy ogniu. W efekcie ognisk jest zdecydowanie mniej, niż początkowo sobie wyobrażałem.
Higiena i pranie. Tutaj moje wyobrażenia też były chyba dość osobliwe. Gdzieś tam pojawiały się obrazy prania w strumieniu, mycia się przy strumyku i takiego trochę powrotu do dawnych sposobów życia. A jak wygląda to w praktyce? Pranie to po prostu pranie w dużej misce. Trzeba zagrzać wodę, przygotować naczynie i ręcznie wyprać kilka ubrań. Nic szczególnego, żadna romantyczna przygoda. Po prostu jedna z domowych czynności, którą trzeba wykonać, tyle że nieco bardziej pracochłonna niż przy użyciu pralki. Podobnie z pozostałymi sprawami związanymi z codzienną higieną. Szybko okazuje się, że człowiek nie myśli o nich w kategoriach przygody czy ciekawego doświadczenia. Po prostu trzeba sobie wszystko odpowiednio zorganizować.
Samotność i kontakty z ludźmi. To kolejna rzecz, o której wcześniej chyba nie myślałem w kategoriach codzienności. Można powiedzieć, że przeprowadzka z miasta w spokojniejsze miejsce oznacza również pewną zmianę w kontaktach z innymi ludźmi. Tyle że w moim przypadku nie jest to aż tak duża zmiana, jak mogłoby się wydawać. Już w Bydgoszczy moje życie towarzyskie nie było szczególnie intensywne. Poza spotkaniami rodzinnymi spotkania ze znajomymi zdarzały się raczej od święta niż regularnie. Miałem jednak działkę ROD, a tam byli sąsiedzi. Czasami zamieniło się kilka słów przez płot, czasami porozmawiało na alejce działkowej. Nie były to jakieś szczególnie zażyłe znajomości ani długie spotkania, ale jednak pewien rodzaj kontaktu z drugim człowiekiem. Takie drobne rozmowy, które pojawiały się przy okazji zwyczajnych zajęć.
Wcześniej samotność wyobrażałem sobie zupełnie inaczej. Po całym tygodniu przebywania wśród ludzi, hałasu, pośpiechu i różnych bodźców wizja życia w spokojnym, nieco odosobnionym miejscu wydawała mi się wręcz lekarstwem na dotychczasowe przebodźcowanie. Chciałem ciszy, spokoju i możliwości spędzania czasu we własnym towarzystwie. I to wszystko rzeczywiście tutaj mam. Nie przewidziałem jednak, że czasami może mi brakować czegoś tak zwyczajnego, jak przypadkowe spotkanie drugiego człowieka i zamienienie z nim kilku zdań. Bez umawiania się, planowania i organizowania spotkania. Po prostu rozmowy, która wydarza się przy okazji. Tutaj tego właściwie nie ma. Nie spotykam sąsiadów przy okazji pracy w ogrodzie, nie ma przypadkowych rozmów na działkowej alejce. Większość kontaktów odbywa się przez telefon lub internet.
Oczywiście pozostają spotkania rodzinne. Córka z rodziną czasami przyjeżdża do mnie, czasami ja odwiedzam ich w Bydgoszczy. Nie jest więc tak, że zupełnie odciąłem się od bliskich. Po prostu codzienność wygląda pod tym względem inaczej. Nie powiedziałbym, że szczególnie doskwiera mi samotność. Nadal cenię sobie ciszę i spokój, których tak bardzo wcześniej potrzebowałem. Zdarzają się jednak chwile, kiedy zwyczajnie brakuje mi takiego niezaplanowanego kontaktu z drugim człowiekiem.
Czy to znaczy, że jestem rozczarowany życiem tutaj? Nie. Absolutnie nie o to chodzi. Dobrze mi tutaj i nie żałuję przeprowadzki. Odkryłem jednak, że wiele rzeczy, które wcześniej jawiły mi się jako idylliczne, wcale takie nie są, kiedy stają się codziennością. Oczywiście miałem jakąś świadomość, że życie w takich warunkach będzie wymagało pracy, organizacji i pewnych wyrzeczeń. Czym innym jest jednak wiedzieć o tym teoretycznie, a czym innym przekonać się na własnej skórze. Chyba po prostu wcześniej patrzyłem na to wszystko z perspektywy kogoś, kto przyjeżdża na działkę na kilka godzin lub na weekend. Teraz patrzę na to z perspektywy kogoś, kto tutaj mieszka. I to naprawdę spora różnica.
Komentarze
Prześlij komentarz