Ostatnio wracam do filmów sprzed lat. Najpierw były westerny, później filmy biblijne, a przy okazji zacząłem sobie przypominać również inne gatunki, które kiedyś oglądałem znacznie częściej. Niektóre miały swój charakterystyczny klimat i wydaje mi się, że dzisiaj już takich filmów po prostu się nie robi. A przynajmniej nie w takiej formie jak dawniej.
Jednym z nich są filmy katastroficzne. Kiedyś miały swój szczególny klimat. Wielki wybuch wulkanu, trzęsienie ziemi, powódź, huragan, zderzenie z asteroidą czy inna katastrofa zagrażająca całej ludzkości. Do tego grupa ludzi próbująca przetrwać, dramatyczne decyzje, poświęcenie i oczywiście wielki finał. Wiele takich produkcji jest do siebie bardzo podobnych. Najpierw pojawia się zagrożenie, którego nikt nie traktuje poważnie albo nikt nie potrafi go powstrzymać. Potem następuje seria dramatycznych wydarzeń, a na końcu ktoś musi uratować świat. Nierzadko jest to oczywiście Ameryka, jej naukowcy, wojsko albo jakiś wyjątkowy bohater. Czasem wręcz jeden człowiek, który w pojedynkę dokonuje rzeczy niemożliwych. Nie twierdzę, że wszystkie filmy katastroficzne wyglądały tak samo, ale pewien schemat rzeczywiście zaczął się powtarzać. Ile razy można oglądać podobną historię, tylko z innym wulkanem, huraganem czy asteroidą w tle?
Drugim gatunkiem, który zawsze miał dla mnie swój urok, były filmy szpiegowskie. Agenci, tajne organizacje, podwójni agenci, skomplikowane intrygi, pościgi, gadżety i oczywiście zadania, od których zależało bezpieczeństwo całego świata. Szczególnie podobał mi się ten klimat tajemniczości i gry, w której nigdy nie było wiadomo, kto tak naprawdę stoi po której stronie. I tutaj właściwie nie do końca rozumiem, dlaczego ten rodzaj kina stracił dawną pozycję. W przeciwieństwie do filmów katastroficznych nie mam poczucia, że wyczerpał wszystkie możliwości. Wręcz przeciwnie. Współczesna technologia, cyberprzestępczość, sztuczna inteligencja, inwigilacja i wojna informacyjna dają przecież ogromne pole do popisu. Wyobrażam sobie chociażby nowego agenta 007, a właściwie jego następcę, który korzystałby z najnowszych osiągnięć techniki. Nie chodzi mi o kolejne odświeżenie tej samej postaci, ale o wykorzystanie znanego pomysłu w zupełnie nowych realiach. Moim zdaniem można by z tego zrobić naprawdę interesujące kino.
Oglądałem kiedyś również horrory. I chyba właśnie ten gatunek najlepiej pokazuje mi, dlaczego niektóre filmowe formuły z czasem tracą swoją atrakcyjność. Przerobiłem sporo klasyki horrorów i przyznam, że przy wielu współczesnych produkcjach mam wrażenie: ale to już było. Bo ile właściwie można wymyślić nowych sposobów na straszenie widza? Nawiedzony dom, tajemnicza postać, seryjny morderca, potwór, opętanie, kosmici… Można oczywiście zmieniać scenerię, bohaterów i szczegóły fabuły, ale w pewnym momencie trudno uniknąć powtarzania znanych pomysłów.
Jest jednak jeszcze jeden rodzaj filmów, który zawsze mnie interesował, choć właściwie nie wiem, jak go dokładnie zaklasyfikować. Mam na myśli produkcje takie jak „Gabriel” czy „Armia Boga”. Historie, w których pojawiają się anioły, demony, siły nadprzyrodzone i odwieczna walka dobra ze złem, ale wszystko to dzieje się we współczesnym świecie. Te filmy bardzo mi się podobały. Miały specyficzny, mroczny klimat i pomysł, który moim zdaniem dawał spore możliwości. Trochę szkoda, że nie powstało więcej podobnych produkcji, a przynajmniej niewiele z tych, które znam, dorównuje im jakością. Być może po prostu nie trafiłem na odpowiednie tytuły. Nie wykluczam, że istnieją jeszcze ciekawe filmy tego rodzaju, które zwyczajnie mi umknęły. Mam jednak wrażenie, że ten kierunek kina nie został w pełni wykorzystany. A przecież połączenie współczesnego świata z mitologią aniołów, demonów i apokaliptycznych przepowiedni daje całkiem spore pole do popisu.
Podobnie jest z filmami o wielkich katastrofach. Ile razy można opowiadać historię o wybuchu wulkanu, ataku szarańczy, potężnym huraganie czy inwazji kosmitów? Chociaż przyznam, że po doświadczeniach ostatnich lat kilka nowych historii związanych z epidemią czy globalną pandemią mogłoby pewnie znaleźć całkiem sporą widownię. Zastanawiam się więc, czy każdy gatunek filmowy nie przechodzi po prostu swojego naturalnego cyklu. Najpierw pojawia się coś nowego, co przyciąga widzów. Później przychodzi okres popularności, powstają kolejne produkcje, twórcy próbują powtarzać sukces poprzedników, aż w końcu widzowie zaczynają mieć poczucie, że wszystko już widzieli. Trochę jak z żywym organizmem. Jest początek, rozwój, rozkwit, a później stopniowe odchodzenie. Nie zawsze musi to oznaczać, że dany gatunek całkowicie znika. Czasem po prostu przestaje być tym, czym był wcześniej.
Ostatnio wracam zresztą nie tylko do starych filmów, ale również seriali sprzed lat. „Archiwum X”, „MacGyver”, „Airwolf” i kilka innych produkcji znów pojawiają się na moim ekranie. Nie będę jednak rozwijał tego tematu w osobnym wpisie. Ot, taka moja mała podróż sentymentalna do telewizji sprzed lat. ;-)
Może więc nie warto na siłę wskrzeszać wszystkiego, co kiedyś było popularne? Niektóre rzeczy chyba po prostu mają swój czas. A jeśli zatęsknię za dawnymi filmami katastroficznymi, szpiegowskimi czy horrorami, zawsze mogę poszukać ich na YouTube i obejrzeć jeszcze raz. I chyba właśnie to ostatnio sprawia mi najwięcej przyjemności. Nie szukanie kolejnej nowości, ale powrót do filmów, które mają już swoje lata.
Komentarze
Prześlij komentarz