Czym właściwie zajmuję się od rana do wieczora, skoro nie chodzę już do pracy na etacie, a większość czasu organizuję sobie sam? Pomyślałem, że opiszę to bez szczególnego wybierania ciekawszych momentów. Po prostu tak, jak zazwyczaj wygląda moja codzienność.
Dzień zaczynam od wstania i rozpalenia w piecu. Szczególnie teraz, jesienią, trudno tego uniknąć. Domek nie jest duży, ale kiedy noc jest chłodna, rano od razu czuć, że przydałoby się trochę ciepła. Nie rozpalam od razu na cały dzień. Zazwyczaj (na razie) wystarcza krótkie przepalenie, żeby zrobiło się przyjemniej.
Potem przychodzi czas na zwykłe czynności higieniczne i przygotowanie się do dnia. Na śniadanie najczęściej odgrzewam coś, co zostało z poprzedniego dnia. Nie mam ochoty już od samego rana stać przy garnkach i zastanawiać się, co sobie przygotować. Wolę po prostu zjeść coś ciepłego i mieć to z głowy.
Później wychodzę z domu. Czasem wybieram się po drewno, czasem po liście, a niekiedy udaje mi się połączyć jedno z drugim. Nie są to więc wyprawy zupełnie bez celu. Przy okazji mam jednak możliwość pobycia na zewnątrz i poruszania się zamiast siedzenia przez cały dzień w domku. Bywa też, że jadę albo idę do Ustki. Lubię te spacery, zwłaszcza teraz, kiedy miejscowość powoli przechodzi w spokojniejszy, pozasezonowy rytm. Zazwyczaj od późnego rana do popołudnia jestem więc poza domem.
Po powrocie do domu ponownie rozpalam w piecu. To również pora na przygotowanie posiłku. Staram się ugotować coś w takiej ilości, żeby wystarczyło na obiad, kolację, a najlepiej jeszcze na śniadanie następnego dnia. Dzięki temu nie muszę codziennie kilka razy zajmować się gotowaniem. Odgrzanie gotowego posiłku jest znacznie wygodniejsze. Po co niepotrzebnie tracić czas, skoro można za jednym razem przygotować większą porcję?
Po obiedzie przychodzi czas na pół godzinki dla słoninki - drzemka. Ten zwyczaj chyba pozostał mi jeszcze z czasów pracy zawodowej. Kiedy pracowałem jako nauczyciel, krótka drzemka po obiedzie, trwająca pół godziny albo czasem godzinę, była dla mnie czymś naprawdę ważnym. Pozwalała mi się zresetować w środku dnia, odpocząć psychicznie i na chwilę odciąć od wszystkiego, co wiązało się ze szkołą. Dzięki temu mogłem mentalnie zamknąć jeden etap dnia i rozpocząć następny. Ten nawyk mi pozostał. Najwyraźniej dobrze mi służy, skoro nadal mam ochotę na tę krótką przerwę. I coś mi mówi, że szybko się go nie pozbędę.
Po drzemce przychodzi pora na kolejną część dnia. Zazwyczaj jestem już w domu albo w obejściu i zajmuję się różnymi drobiazgami. Czasem trzeba coś uporządkować, czasem zająć się jakąś sprawą domową, a innym razem zrobić coś, co akurat przyszło mi do głowy. Nie mam tutaj stałej listy zadań, którą muszę codziennie odhaczyć. Nie wyznaczam sobie też z góry, że o konkretnej godzinie będę robił to, a o innej tamto. Wieczorem czasem obejrzę film, innym razem coś poczytam.
Ostatnio złapałem się na pewnej myśli. Mimo że nie mam już zawodowych obowiązków ani konieczności podporządkowywania dnia pracy, nadal towarzyszy mi poczucie, że każdy dzień powinien być w jakimś stopniu wypełniony pracą albo realizacją konkretnych zadań. Jakby dzień, w którym niczego się nie zrobiło, był dniem zmarnowanym. Właśnie dlatego tak chętnie wychodzę po drewno albo zbieram liście. Oczywiście, jedno i drugie ma swoje praktyczne zastosowanie. Chodzi o samo poczucie, że coś zrobiłem, coś zrealizowałem, coś przygotowałem na później i nie wróciłem do domu wyłącznie po spacerze, ale również z czymś konkretnym.
Zastanawiam się, na ile wynika to z moich rzeczywistych potrzeb, a na ile jest przyzwyczajeniem wyniesionym z poprzedniego życia. Przez lata człowiek funkcjonuje według określonego rytmu, ma obowiązki i zadania, a później okazuje się, że nawet po zmianie trybu życia nie tak łatwo zmienić sposób myślenia. W końcu przeprowadziłem się tutaj między innymi po to, żeby żyć inaczej i mieć więcej swobody. Nie muszę już podporządkowywać całego dnia zewnętrznemu harmonogramowi. A jednak nadal lubię mieć poczucie, że coś zrobiłem. Być może to po prostu część mojego charakteru. A może z czasem nauczę się również spędzać dzień bez konieczności wypełniania go kolejnymi zadaniami.
I tak mniej więcej wygląda mój zwykły dzień. Nie ma w nim stałych godzin pracy, codziennej listy obowiązków ani szczegółowego harmonogramu. Jest piec, jedzenie, wyjścia w teren, drewno, liście, trochę zajęć w domu i chwile odpoczynku. Nie oznacza to, że każdy dzień jest ciekawy albo że zawsze udaje mi się zrobić wszystko, co chciałem. Czasem dzień mija na zwyczajnych czynnościach, bez żadnych szczególnych wydarzeń.
Komentarze
Prześlij komentarz