Obecnie mieszkam poza miastem. Ma to oczywiście swoje małe niedogodności. Odległość od sklepów sprawia, że nawet zwykłe zakupy stają się małą wyprawą. Wyjście poza dom często oznacza brak ludzi i kontaktu z innymi. Czasami jest to niedogodność, a czasami wręcz zaleta. Nie mam też wielu współczesnych miejskich udogodnień. Żeby było ciepło, trzeba rozpalić w piecu, a nie tylko przekręcić kurek. Oczywiście można się do tego przyzwyczaić i z czasem dostrzec w tym również pewne zalety. Dlatego mówię raczej o niedogodnościach niż problemach. To po prostu inny sposób życia, do którego stopniowo się przyzwyczajam.
Jeszcze nie tak dawno mieszkałem w mieście. Miałem działkę ROD, więc pod względem ogrodniczym również mogłem się realizować. Nie brakowało mi więc zupełnie kontaktu z przyrodą ani możliwości uprawiania własnych warzyw. Z czasem zamarzyła mi się jednak miejscowość nadmorska, a przynajmniej położona blisko morza. I to akurat jest marzenie, które udało mi się spełnić.
Mogłem oczywiście wybrać inne rozwiązanie. Przeprowadzić się do zwykłego mieszkania w Ustce, załatwić sobie działkę ROD i w ten sposób połączyć mieszkanie nad morzem z ogrodniczą pasją. Można powiedzieć, że byłoby to całkiem dobre rozwiązanie. Co więcej, prawdopodobnie pozostawało w moim zasięgu. Ustka to przecież nie tylko kurorty i drogie apartamenty, ale również zwyczajne mieszkania, w których toczy się normalne życie.
Zdecydowałem się jednak inaczej. Nie chciałem jedynie zmienić miejsca zamieszkania na ciekawsze. Chciałem zmienić również swoje życie i codzienny sposób funkcjonowania. Gdybym przeprowadził się do zwykłego mieszkania, prawdopodobnie nadal musiałbym pracować na etacie, a poza zmianą miejsca zamieszkania niewiele zmieniłoby się w mojej codzienności. Czyli właściwie moja przeprowadzka miałaby wtedy znacznie mniejszy sens.
Wyjeżdżając z Bydgoszczy, sporo utraciłem. Zostawiłem za sobą pewne znajomości, sieć kontaktów, ludzi, z którymi miałem już wypracowane relacje i wiele innych rzeczy, które przez lata stawały się częścią mojego życia. Tutaj musiałbym zaczynać wszystko od nowa, bez żadnej gwarancji, że udałoby mi się odtworzyć to, co miałem wcześniej. Gdybym więc wrócił do typowego miejskiego trybu życia, musiałbym na nowo wejść w ten sam schemat, a jednocześnie ponownie budować swoją pozycję i relacje.
Czy chciałbym zatem wrócić do miasta? Zdecydowanie nie. Przede wszystkim dlatego, że niewiele by mi to dało. Za to niemal na pewno musiałbym podjąć pracę zawodową i zaakceptować wszystkie niedogodności, które się z nią wiążą. Śmiało mogę powiedzieć, że w takim przypadku moja przeprowadzka prawie straciłaby sens. Nie żałuję więc, że nie mieszkam już w mieście. I nie przeszkadza mi szczególnie, że sklep jest oddalony. Trudno, nie muszę przecież robić zakupów codziennie. Brak współczesnych udogodnień? Można się do tego szybko przyzwyczaić. Nie mam przystanku autobusowego pod samym domem ani samochodu, ale mam zdrowe nogi i rower. Zresztą zauważam nawet, że dzięki temu trochę poprawiła mi się kondycja.
Jest jeszcze jedna rzecz, którą coraz bardziej doceniam, a której w mieście zwyczajnie mi brakowało. Spokój. Nawet zwykły spacer ulicami miasta potrafi mnie dzisiaj przebodźcować. Ciągle coś się dzieje. Wokół są ludzie, którzy gdzieś się spieszą, samochody, hałas, ruch. Wszystko nieustannie się toczy. A gdzie w tym wszystkim cisza i spokój? Chyba jedynie nocą, choć przecież nie zawsze i nie wszędzie. Oczywiście można wybrać się do parku, poszukać trochę zieleni i odpocząć od miejskiego zgiełku, ale to jednak nie to samo. Co prawda w Ustce byłoby pod tym względem łatwiej. Wystarczy kilkanaście minut spaceru i można znaleźć się na plaży, gdzie jest znacznie spokojniej. Ale ja cenię sobie przede wszystkim to, że ciszę i spokój mam tutaj zaraz za progiem własnego domu. Nie muszę nigdzie jechać ani specjalnie szukać miejsca, w którym mógłbym odpocząć od otoczenia.
A co najbardziej odpowiada mi w obecnym miejscu? Przede wszystkim dom w ogrodzie. I naprawdę nie ma większego znaczenia, że sam dom jest raczej malutki. To dla mnie mało istotne. Ogród jest właściwie moim drugim (tfu! - pierwszym) domem, a czasami nawet tym pierwszym. Kiedy pada, mam do dyspozycji wiatę ogrodową. Przyznam zresztą, że w samym domu spędzam stosunkowo niewiele czasu. Jestem albo w terenie, albo w ogrodzie, albo pod wiatą. Zdecydowaną większość dnia spędzam na świeżym powietrzu. A kiedy robi się chłodniej? Coraz częściej wchodzę sobie do tunelu foliowego. Zabieram krzesełko i stolik, siadam w środku i zajmuję się czymś na miejscu. I już teraz wiem, że chyba warto będzie wygospodarować w jednym z tuneli stały kącik do siedzenia.
Bo właśnie takiego życia chciałem. Nie chodziło mi wyłącznie o przeprowadzkę nad morze czy posiadanie własnego ogrodu. Chodziło o to, żeby codzienność wyglądała inaczej. Żeby nie trzeba było ciągle gdzieś wychodzić, dojeżdżać, spieszyć się i załatwiać kolejnych spraw. Żeby móc po prostu wyjść z domu i być u siebie, w swoim ogrodzie. I chyba właśnie dlatego, mimo tych wszystkich drobnych niedogodności, nie myślę o powrocie do miasta.
Komentarze
Prześlij komentarz