Obecnie mieszkam poza miastem. Ma to oczywiście swoje małe niedogodności. Odległość od sklepów sprawia, że nawet zwykłe zakupy stają się małą wyprawą. Wyjście poza dom nie oznacza już spotkania wielu ludzi, a codzienność wygląda zupełnie inaczej niż wcześniej. Nie pracuję też już zawodowo. Przynajmniej na razie. Jeszcze nie tak dawno mieszkałem w mieście. Miałem działkę ROD, więc ogrodniczo również mogłem się realizować. Moje życie było poukładane, przewidywalne i stabilne. Od poniedziałku do piątku praca w szkole. Po pracy jakieś zakupy, a później dalsza część codzienności. W soboty, a często również w niedziele, wyjazdy na działkę. Wszystko miało swoje miejsce i swój rytm. Czasami miałem wręcz wrażenie, że każdy kolejny dzień to kopiuj-wklej poprzedniego. Oczywiście teraz również zaczyna pojawiać się pewna rutyna, ale nie mam jeszcze poczucia zmęczenia ani wypalenia nowym życiem. Co ciekawe, dotychczasowy sposób życia był pod wieloma względami prawie idealny. Poukładany, przewidywalny, stabilny. Miał przecież swoje zalety i nie zamierzam udawać, że wszystko było w nim złe. Problemem pozostawało przede wszystkim wypalenie zawodowe.
Dzisiaj moje życie wygląda zupełnie inaczej. Można by powiedzieć, że zostało wywrócone do góry nogami, ale to określenie sugerowałoby raczej jakąś rewolucję na niekorzyść. A przecież w moim odczuciu jest dokładnie odwrotnie. Napiszę więc po prostu, że moje życie przeszło rewolucję. Bo to, co zmieniłem, nie ograniczało się przecież do samej przeprowadzki. Zmieniłem właściwie cały sposób funkcjonowania.
Stabilny etat zamieniłem na ogród, zbiory w terenie i dobrostan w dużej mierze zależny od kaprysów pogody. Oczywiście, jeśli coś nie uda mi się w ogrodzie, nie będę głodował. Sklepy nadal istnieją, a ja mam jakieś pieniądze. Jednak mój mały „majątek”, czyli to, co udaje mi się wyprodukować i zebrać, jest teraz znacznie mniej przewidywalny.
Urlop letni zamieniłem na zimowy, zakładając, że moją pracą będzie przede wszystkim ogród i różnego rodzaju zbiory w okolicy. Normalne miejskie życie zamieniłem na mały domek w ogrodzie. Samochód i autobus na rower i własne nogi. Wymuszone kontakty społeczne, chociażby te związane z pracą, na święty spokój. Zgiełk miasta na szum wiatru. I może brzmi to trochę niczym bajkowa opowieść, ale ja właśnie tak to odczuwam.
Jest jeszcze jedna kwestia, o której chcę wspomnieć. Mój poprzedni sposób życia był po prostu bardzo drogi. Tutaj mam ogród. Co prawda jeszcze nie daje mi jedzenia w takiej ilości, jakiej bym chciał, ale z czasem będzie dawał coraz więcej. Tymczasem moje roczne opłaty są na poziomie zbliżonym do tego, co wcześniej wydawałem na same miesięczne opłaty związane z mieszkaniem. Co właściwie tutaj płacę? Roczną opłatę od nieruchomości, do tego wodę, wywóz śmieci i telefon. W poprzednim życiu dochodził czynsz za mieszkanie, rachunki za prąd i gaz, płacone co miesiąc. Do tego paliwo i wszystkie koszty związane z samochodem. Oczywiście poprzednie życie było pod pewnymi względami wygodne. Tyle że z perspektywy czasu dochodzę do wniosku, że wcale nie było aż tak wygodne, jak mogłoby się wydawać. Dzisiaj mam znacznie mniej różnych udogodnień, a mimo to czuję się bardziej komfortowo. To trochę paradoks. Za współczesne udogodnienia trzeba przecież płacić. I to najwyższą walutą - własnym czasem i życiem (bo czas to pieniądz). Poświęcamy sporą część życia na pracę, żeby móc sobie zapewnić wygody, do których szybko się przyzwyczajamy. A później okazuje się, że na korzystanie z niektórych z nich zwyczajnie nie mamy czasu.
Czy chciałbym więc wrócić do miasta? Czy chciałbym wrócić do poprzedniego życia? Takiego spokojnego, przewidywalnego, poukładanego... A jednocześnie nudnego i przebodźcowanego? O nie! Zdecydowanie nie chcę wracać do poprzedniego systemu życia. I nie chodzi już nawet wyłącznie o samo miasto. Chodzi o ten cały schemat: idę do pracy, wracam z pracy, a potem czekam na weekend. Jak w tym krótkim filmiku, do którego tutaj podam linki - link1 link2 .
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że w jakiś sposób nadal będę musiał zarabiać pieniądze. Nie zamierzam udawać, że można żyć bez nich. Jednak na pewno nie chciałbym już wracać do modelu, w którym przez cały rok pracuje się zawodowo, a wolny czas dostaje się jedynie w postaci wakacji i ferii. Ktoś może teraz powiedzieć, że przecież byłem nauczycielem, a nauczyciele mają sporo wolnego. Wakacje, ferie, przerwy świąteczne i tak dalej. I oczywiście jest w tym sporo racji. W porównaniu z wieloma innymi zawodami rzeczywiście miałem więcej dni wolnych od pracy. Tyle że nie do końca o samą liczbę dni wolnych mi chodzi. Bardziej o proporcje. O to, ile czasu w ciągu roku poświęca się na pracę zawodową, a ile pozostaje na własne życie, realizowanie swoich planów i zwykłe dysponowanie własnym czasem. Poza tym nie zawsze pracowałem w szkolnictwie. Właściwie mniej więcej połowę mojego życia zawodowego spędziłem poza szkołą, w innych miejscach pracy. Mam więc również porównanie z nieco innym modelem zatrudnienia.
Wiem też, że tutaj nie będzie żadnej sielanki. Życie poza miastem, ogród i samodzielne gospodarowanie nie oznaczają przecież, że nagle znikają obowiązki. Nadal będzie mnóstwo rzeczy do zrobienia, załatwienia i zaplanowania. Różnica polega jednak na tym, że w dużej mierze to ja będę decydował, czym zajmę się danego dnia. Nie dostaję już odgórnego wykazu zadań i planu do zrealizowania. Sam ustalam kolejność i tempo pracy. Oczywiście swoje trzy grosze dorzuca pogoda i inne warunki, na które nie mam wpływu. Ogród przecież nie zawsze poczeka, aż będę miał ochotę coś zrobić. Ale mimo wszystko to zupełnie inna sytuacja. Jeśli któregoś dnia powiem sobie: „Pierdziele, nie wstaję dzisiaj tak wcześnie”, to z reguły nic wielkiego się nie stanie. Mogę przesunąć część zajęć, zrobić coś później albo po prostu odpuścić.
I chyba właśnie ta możliwość decydowania o własnym czasie odpowiada mi najbardziej. Nie chodzi o to, żeby nic nie robić, nie mieć obowiązków czy całkowicie zrezygnować z pracy. Chodzi o to, żeby mieć większy wpływ na to, jak wygląda mój dzień i na co przeznaczam swój czas.
Komentarze
Prześlij komentarz