Marzenia o życiu w cieplejszym kraju

Ten wpis może zostać odebrany jako marudzenie człowieka, który ma dość swoich warunków życia, miejsca, w którym żyje, i ogólnie postanowił sobie trochę ponarzekać. I może coś w tym jest. 😉 Jaki mamy klimat w Polsce, każdy wie. Mnie najbardziej uwiera w nim zima. Owszem, potrafi być ładna. Śnieg, oszronione drzewa, zimowy krajobraz… Z przyjemnością popatrzę. Tyle że na tym właściwie kończą się jej zalety. Cała reszta jest dla mnie raczej zmorą.

Mróz zatrzymuje wegetację roślin, a wraz z nim na kilka miesięcy zatrzymuje się spora część ogrodowego życia. Cały system upraw trzeba podporządkować tej długiej przerwie. Od wiosny do późnej jesieni pracy w ogrodzie przecież nie brakuje. Tyle tylko, że jeśli spojrzeć na realne zbiory, to ich największa kumulacja przypada na dwa, najwyżej trzy miesiące - od końcówki lata do jesieni.

Jasne, wcześniej też coś wpada. Sałaty, rzodkiewki, młode warzywa, później pierwsze większe zbiory. Ale potem nagle wszystko zaczyna dojrzewać jednocześnie. I zaczyna się wielka gonitwa ze słoikami, suszeniem, kiszeniem i innymi sposobami konserwowania żywności, żeby przygotować zapasy na resztę roku.

I czasem myślę sobie: a gdyby tak żyć inaczej? W innym miejscu. W innych warunkach. W klimacie bez zimy, która na kilka miesięcy zatrzymuje życie, ale też bez letniego skwaru, który potrafi zrobić z ogrodu patelnię. Wyobrażam sobie klimat łagodny, morski, subtropikalny. Zimy, podczas których temperatura zwykle utrzymuje się na poziomie kilku - kilkunastu stopni, bez długotrwałych mrozów. Lata umiarkowane, bez ciągłych upałów. Dużo zieleni, wilgoć i opady rozłożone w miarę równomiernie w ciągu roku. W takich warunkach ogród nie zasypia na kilka miesięcy. Zimą rośliny mogą zwolnić, część z nich przechodzi okres spoczynku, ale nie ma tego wyraźnego odcięcia: sezon się skończył, teraz przez kilka miesięcy nic nie będzie rosło.

I właśnie to chyba najbardziej mnie pociąga. Nie chodzi nawet o to, żeby mieć warzywa przez cały rok w takich ilościach jak latem. Chodzi o ciągłość. Moje marzenia wyglądają czasem całkiem konkretnie. Mały domek gdzieś na uboczu. Właśnie w takim klimacie. Niewielkie gospodarstwo, ogród, trochę więcej ziemi. Życie oparte w dużej mierze na tym, co daje ziemia. Oczywiście nie wyobrażam sobie tego jako sielanki. Taki styl życia oznaczałby kawał solidnej roboty. Ziemia sama się nie uprawi, a łagodny klimat nie sprawi przecież, że nagle wszystko zacznie rosnąć bez pracy. Ale od czego są marzenia? Nie muszą być w stu procentach realne. Wystarczy, że mają w sobie trochę prawdy i sporo miejsca na własne zasady.

Oczywiście od razu pojawia się pytanie: co by mi tam przeszkadzało? Pewnie inna kultura, język, zwyczaje i sposób życia. Niby oczywiste rzeczy, ale jednak takie, które człowiek bierze pod uwagę, myśląc o przeprowadzce na drugi koniec świata. Tylko z drugiej strony… gdybym rzeczywiście mieszkał gdzieś na uboczu i prowadził życie bardziej własnym rytmem niż rytmem społeczeństwa, to czy miałoby to aż takie znaczenie? Może na początku. A potem człowiek prawdopodobnie po prostu układa sobie codzienność po swojemu.

No i pojawia się pytanie najważniejsze. Czy ja w ogóle zdecydowałbym się na coś takiego? Kiedyś powiedziałbym, że raczej nie. Bo rodzina, znajomi, jakieś zakorzenienie, przyzwyczajenia. Tylko że z czasem zacząłem patrzeć na to trochę inaczej. Ta cała „sieć kontaktów” okazuje się czasem w dużej mierze zbiorem ludzi, którym mówi się dzień dobry gdzieś po drodze. Znajomi? Niby są. Tylko życie pokazuje, jak rzadko niektóre znajomości wychodzą poza okazjonalne spotkania. Więc gdyby pojawiła się realna możliwość – prawdziwa, a nie tylko taka do rozważania przy kawie, to co? Spakowałbym się. Na pewno.

Niestety po chwili trzeba wrócić na ziemię, bo to nie jest wyłącznie kwestia decyzji. To są pieniądze, których nie ma.  Ale samo wyobrażenie? Tego nikt mi nie zabierze. I może właśnie dlatego od czasu do czasu lubię sobie tam wrócić. Do tego małego gospodarstwa gdzieś na końcu świata, gdzie zima nie zatrzymuje życia, tylko na chwilę je spowalnia. Nawet jeśli to gospodarstwo istnieje na razie wyłącznie w mojej głowie.

STRONA GŁÓWNA BLOGA